Soms, ach ja
vinden we een leerling lastig
vanwege wat dan ook maar
maar vast anders dan wij
makkelijk mee kunnen omgaan

Soms, ach ja
lukt het niet direct
om daar een modus in te vinden
de leerling te blijven zien als bijzonder mens
met een of ander
gedrag

Het helpt om het lastigzijn te zien als
‘betekenisvol gedrag’
de leerling handelt en kan
naar alle waarschijnlijkheid
op dat moment
niet veel anders

Ons gaan irriteren
is een waanzinnige alarmbel
een risico dat we hem of haar
kwijtraken
en wellicht zelfs liever
kwijt dan rijk zouden zijn

Ons gaan irriteren
is een waanzinnige kans
om zelf op zoek te gaan
naar nieuw gedrag
in onszelf
van onszelf
om de leerling te behouden
waardoor wij juist
zo betekenisvol voor hem of voor haar
kunnen zijn

Onze eigen spiegelneuronen
zijn zeer behulpzaam
bij het lesgeven

Door onze leerlingen te spiegelen
voelen we letterlijk
in ons eigen lichaam
wat zij doen
wat werkt
wat niet werkt
en door mee te voelen
komen we vaak op onverwachte ideeën
die soms
– tot onze grote verrassing –
gouden sleuteltjes
blijken te zijn

Maar soms
voelen we ook mee
– meestal zonder dat we dat doorhebben –
met het ongemak
of de frustratie
of de zelfonzekerheid
van leerlingen
die dat eigenlijk
dachten te verbergen

Dan voelen we ons zelf ook opeens
ongemakkelijk
gefrustreerd
zelfonzeker

Het duurde bij mij enige jaren
voor ik doorhad
dat die onprettige gevoelens
niet per se van mij waren
maar dat ik ze meenam
overnam
van mijn leerlingen

Nu kan ik het beter herkennen
en juist daardoor
beter meevoelen met de leerling
en soms zelfs
benoemen wat ik meen waar te nemen

En dat kan dan weer
een opening zijn
tot nieuwe ontwikkelingen…