Onze eigen spiegelneuronen
zijn zeer behulpzaam
bij het lesgeven

Door onze leerlingen te spiegelen
voelen we letterlijk
in ons eigen lichaam
wat zij doen
wat werkt
wat niet werkt
en door mee te voelen
komen we vaak op onverwachte ideeën
die soms
– tot onze grote verrassing –
gouden sleuteltjes
blijken te zijn

Maar soms
voelen we ook mee
– meestal zonder dat we dat doorhebben –
met het ongemak
of de frustratie
of de zelfonzekerheid
van leerlingen
die dat eigenlijk
dachten te verbergen

Dan voelen we ons zelf ook opeens
ongemakkelijk
gefrustreerd
zelfonzeker

Het duurde bij mij enige jaren
voor ik doorhad
dat die onprettige gevoelens
niet per se van mij waren
maar dat ik ze meenam
overnam
van mijn leerlingen

Nu kan ik het beter herkennen
en juist daardoor
beter meevoelen met de leerling
en soms zelfs
benoemen wat ik meen waar te nemen

En dat kan dan weer
een opening zijn
tot nieuwe ontwikkelingen…

Tijdens iedere les die ik geef
ben ik me bewust van
al die keuzes die wij docenten
maken

Is het verstandig om nog langer op iets door te gaan?
Of gaan we van onderwerp veranderen?

Zal ik
een vraag stellen?
iets uitleggen?
feedback geven?
meespelen?

Laat ik de leerling langer spelen?
Zal ik hem onderbreken?
Beginnen we met zus?
of beginnen we met zo?

Iedere keuze
blijft een gevalletje tweesprong
de les had immers
ook heel anders kunnen verlopen…

Illustratie: aanrijdbeveiligingnederland.nl

Soms trap ik in
die bekende valkuil:
als iets in het spel van een leerling
goed gaat
neem ik dat als vanzelfsprekend
en daardoor
vergeet ik het te benoemen
en mijn waardering
uit te spreken

Gelukkig zeggen
sommige leerlingen
wat ze op hun hart hebben:
‘Ja maar, ik heb wel heel goed meegezongen!’

Ai
Helemaal mee eens

Hopelijk waarderen
al mijn leerlingen
hun eigen proces
en bewaken ze mogelijke
tevanzelfsprekendheden…