Probleemoplossend studeren

Tja.
Om diverse redenen heb ik
werkelijk waar
problemen
met dit begrip.

Ten eerste
bestaan er
wat mij betreft
geen problemen
als we
het hebben over
leren.

Wel veel wat
we nog niet kunnen
uitdagingen
mysteriën
puzzels
schatkaarten
maar…
geen problemen.

Ten tweede
verbeeldt dit
om de een of andere
reden
de kijk die wij hebben
op het oefenen
van onze leerlingen.

Ze zouden
in staat moeten zijn
om zelf
alle lastigheden
op te lossen
en hun eigen spel
te verbeteren.

Ik vroeg de Master Educatie
studenten
hoe oud ze waren
toen ze dit konden.

Hun antwoord:
‘Only recently…’

Het wordt tijd
voor een andere kijk
op oefenen…

Seamless background with math formulas on blackboard

Muzikale nasmaak

Een collega
maakte mij attent
op de ‘afdronk’ van
het musiceren.

Niet alleen vantevoren en tijdens
het spelen
de muziek ervaren
maar ook
na afloop
nagenieten van
de muzikale nasmaak…

‘Het is alsof,’
zo vertelde hij,
‘mijn hele dag anders is
als ik start
met een uur studeren.’

Een andere ‘state of mind’
ons brein
is
actiever
creatiever
prettiger
gevoeliger
effectiever
ontvankelijker
dankzij
het maken van muziek.

Muzikale focus
innerlijke
klanken
verbeeldingskracht
breingolven…

Sinds ons gesprek
gebruik ik zijn ervaring
als argument
naar mijn leerlingen
om te experimenteren
met eerst oefenen
alvorens ze aan
hun huiswerk beginnen.

Hun reacties zijn
verbazingwekkend eensluidend…

 

 

 

 

 

Muzikale fietstocht

Op de fiets
van a
naar z
je hoeft je
niet bezig te houden
met het moment
zelf
het fietsen
de route
het landschap
het mag wel
maar hoeft niet

Als we musiceren
hoeft dat
wel
omdat we het publiek
willen
laten meegenieten
van de fietstocht
Niet alleen van begin
naar eind
maar van begin
tot eind
inclusief
alles daar tussenin

Het publiek
in de zaal
op afstand
naar ons kijkend
naar ons luisterend
meefietsen
alsof ze zelf
ook fietsen
net echt fietsen
imaginair fietsen
hemelfietsen
klankfietsen

bebfea394c7285edc8be667cde9db875

12 x sorry = appeltaart

Waar komt
bij onze leerlingen
toch
die universele gewoonte
vandaan om bij
iedere – kleine of grotere – vergissing
‘sorry’ te zeggen?

Oeps, sorry
Oh nee, sorry
Oh foutje, sorry
Oh bah, sorry
Sorry
Sorry dat ik zo vaak sorry zeg…
Sorry…

Wij hoeven niets te doen,
de leerling
pijnigt zichzelf
doorlopend
met venijnige steekjes
vol kritiek…

Jammer,
want in een leerproces
hoeven wij
– leerling en docent –
niet negatief te zijn:
de leerling kan iets nog niet.

Door sorry te zeggen
straft de leerling
zijn gebrek aan
neurale connectiviteit af
in plaats van zichzelf
meer geduld en tijd
te gunnen.

Daarom is
sorry
in mijn lessen ‘verboden’
12 x sorry = zelfgebakken appeltaart.

Een succesvolle
strategie:
die appeltaart
laat jammergenoeg
nog steeds
op zich wachten…

 

dutch-apple-pie

I remind you, the low part is the fun part…

Telly speelt tuba
en geniet
van zijn lage partij.

Violist Itzhak Perlman
wil graag meedoen.

‘Vind u het goed
om me te begeleiden?’
Ja, dat wil Perlman wel.

‘Meneer Perlman,
u speelt de hoge partij,
ik speel de lage partij.
Meneer Perlman,
ik moet u wel waarschuwen,
de lage partij
is wel de leukste…’

Prachtig.
Opdat iedere musicus
zich laat inspireren
door z’n eigen
meest mooie
meest leuke
en zo belangrijke
rol…

 

 

Meetlatten

In de examentijd
veranderen wij,
muzische docenten,
van inspiratoren
in meetlatten.

Een verbazingwekkende
transformatie.

We leggen
het spel van
onze leerlingen
en studenten
naast criteria
en ijkpunten.

En al die meetlatten
en normen
en waarden
en cijfers
en beoordelingen
creëren de illusie
dat persoonlijke
ontwikkeling
werkelijk waar
meetbaar is.

Terwijl we
allemaal
onze levenspaden
niet altijd dankzij
maar ook desondanks
meetmomenten
hebben
doorlopen
en doorstaan.

Meten is weten
maar
in de toekomst kijken
kunnen we
geen van allen…

meetlat 2

 

 

Alarmbellen

Geduld is een schone zaak
bijvoorbeeld
als we praten over
leerprocessen.

Een eenvoudige
motorisch vaardigheid
kan in het brein
wel voor 3 of meer
maanden
neurale arbeid
zorgen.

Laat staan
de tijd
die het kost
om meerdere
geautomatiseerde vaardigheden
te kunnen combineren,
ofwel: multi-tasken.

Vandaar
dat ik
best wel geduldig ben.

Maar misschien
is dat ook
wel
een valkuil.

Dat ik,
als een leerling
nog steeds
nog steeds
nog steeds
iets niet doet
of iets niet kan
denk
dat hij (of zij)
dan
blijkbaar
een langzame
leerling zou zijn.

Langzamer
dan
gemiddeld.

Tja.
Terwijl soms ook gewoon
blijkt
dat een leerling
minder braaf
en / of gefocust studeert
dan ik zou denken.

Na al die jaren
zijn die
alarmbellen
bij mij
nog steeds niet geautomatiseerd…

jvari-church06