Toonladders.

Nuttig, maar…
Saai?
Niet mooi?
Geen muziek?

Daar dacht Händel toch anders over.

Hoe mooi kan het zijn,
hoe simpel kan het zijn.
Zo’n prachtig lied, binnen een octaaf,
alleen maar toonladdernoten,
startend met een toonladder…

Oké, wel van boven naar beneden.

Laten we deze hymne eens in 12 toonsoorten spelen,
vol aandacht,
vol plezier…

Welke stukken
zou je dit jaar willen spelen?
Uh, weet niet…
Wat
zou je komend jaar
willen leren?
Uh, tja…
Wat wil je over een jaar
bereikt hebben?
Uh…

Hm, weinig gemotiveerd
die leerlingen
van tegenwoordig.
Ze willen niets
en
ze weten niets.

Is dat echt waar?
Of ontbreekt het ze gewoon
aan
muzikale worst?

Hoe ziet
die worst eruit?
Wie
houdt ze die voor?

Is niets willen
en
niets weten
niet gewoon
een onderdeel van
het leerproces?

Is dat
waar de leerlingen
op dit moment zijn?
Simpelweg
hun startpunt?

Wat vliegt de tijd
opeens
zomervakantie

Rust
in de tent
vakantiehuisje
waar ook maar

Onder een boom
ergens
in ieder geval

Genoeg klanken opgedaan
ideeën
inspiratie
geleerd
om op te kauwen

Tevreden
minder
on
het mag er allemaal zijn

Afstand
niets zien
meer
frisse blik

Chaos
onrust
ontwarren
knopen doorhakken

Ik wens iedereen een heel goede zomer!

Als we een zeer
snelle passage spelen
en daardoor ‘haast’ ervaren,
gaat ‘ie minder goed

Onze vingers raken
gespannen
onze nek
verstijft
onze ogen
bevriezen
we worden
onhandiger
we stoppen met
innerlijk zingen
we maken
leesfouten

Gevolg:
we spelen juist
langzamer
of met
haperingen.

Rustig

en toch

vliegensvlugrazendsnel

spelen…

Snelheid
is gebaat bij
kalmte!

10.000 uren
van beginner tot expert.
Maar deze tellen alleen
bij volle aandacht
dat is 600.000 minuten

20 minuten
instrumentaal les per week

Hoeveel aandachtige minuten
maakt de leerling
de rest van de week?
Rond de 60?
Elke dag 10 minuten?
Plus 20 is 80.
Keer 42 weken.
Dat is 3360 minuten.

Nog ruim 178 jaar te gaan…

Wat is de juiste volgorde:
De instrumentalist maakt muziek.
De musicus bespeelt zijn instrument.

In ons lesgeven ligt de aandacht veelal bij het leren bespelen van een instrument.
We realiseren ons soms onvoldoende dat onze muzikale bagage spieren kan laten bewegen.
Zoals de hand van de schilder diens innerlijke voorstelling volgt.

Natuurlijk moeten we motoriek trainen,
maar het is uiteindelijk een middel tot musiceren.

Zoals een student laatst tegen me zei:
‘So, instrumental playing is a confirmation of my musical ideas…’

‘In diezelfde periode begon mijn grootmoeder me muziekonderwijs te geven.
Ik ging op de grond zitten onder het oude clavecimbel, waar ik van Brillant,
haar lievelingshond, een hoekje van het tapijt met hem mocht delen
en daar zou ik mijn leven hebben doorgebracht, zo bekoorden mij
haar beverige stem en de schelle klank van het spinet.

Later, toen ik leermeesters kreeg, begreep ik niets meer van muziek
en ging deze studie me tegenstaan, ik dacht dat ik er niet geschikt voor was.’

George Sand

Uit: De geschiedenis van mijn leven (1804 – 1876)

Zo bijzonder hoe Sesame Street
de essentie van musiceren weet weer te geven.

‘Mister Ma want to play with Elmo?’
‘Yes, that’s terrific, let’s do it, I know this piece too!’

Kinderen leren met vallen en opstaan.
Waarom valt het kind?
Omdat het simpelweg niet kan staan.
Of schaatsen.
Nog niet.

Is er iemand die dit vallen als ‘fout’ of ‘mislukt’ zou classificeren?
Vast niet.

Waarom ervaren zoveel musici iets nog niet kunnen
dan als fouten maken?
En als ongewenst,
terwijl het gewoon een stadium is in het leerproces?

Lesgeven lijkt wel
uit drie stadia
te bestaan
1) wat doet / kan / weet de leerling nu?
2) wat zou de volgende stap kunnen zijn?
3) hoe komen we daar?

Leerlingen
lijken soms wel
in een parallel
universum
te verkeren:
1) ik doe het fout!
2) dat kan ik nooit…
3) en dat gaat me ook nooit lukken…

Tja.
Heel wat meer dan
drie hobbels
te nemen.