Hoe zien we onszelf als muziekdocent?

Op foto’s blijken we instructeurs: we corrigeren onze leerlingen. En we dirigeren onze leerlingen: in een ensemble of naar de juiste plaats op het podium.
Misschien zien we onszelf liever als inspirator; voor de ambachtelijk en artistiek broodnodige voeding van de musicus in spé.
Of zijn wij allen medemusici en verschillen we slechts van onze leerlingen in het aantal gemaakte uren?
Hoe het ook zij, in onze muzieklessen speelt samen musiceren een bijrol. Iets om over na te denken.

Wij lijken meer op een
vergiet dan ons lief is:
na een les
of een lezing zijn
we 40%
vergeten
zodra we
de ruimte verlaten

Als we daarna
nog met iemand
kletsen
naar huis fietsen,
zijn
we 70%
van de informatie
kwijtgeraakt.

Onthouden
dat we vergietachtig zijn
daar rekening mee houden
lijkt steeds
weer
binnen die 70%
te vallen…

Heel even
dreigt de stemming
in elkaar te zakken
als James tegen
Ruby zegt dat ze
eerst moet
oefenen

Gelukkig
vindt Ruby
zelf
een creatieve manier
om samen
te musiceren

Wie
zorgt hier nou eigenlijk
voor het speelplezier?