Een tijdje terug
gaf ik les
aan een mij onbekend
jong meisje

Ze speelde mooi
maar oh zo zacht en bescheiden
een ranke toon
fijn maar klein

Bij navraag over
het thuis oefenen
bleek ze
in haar slaapkamer
met haar neus
vlakbij en tegen een muur
te spelen

Was er dan niet meer ruimte?
Jawel, maar
ze was het zo gewend

Het was
niet de eerste keer
dat ik zoiets hoorde

Vandaar een kleine serie:
Oefff…
Oefffenen…